شنبه، مرداد ۲۸، ۱۳۸۵

Parvardegara

کردگارا، احساس را زمن مگير که بنده ام به درگاهت با دلي خون ز بندگانت و مرا رها مکن در اين دنياي مکر که دل آتش مي زنند و عاشق مي کشند. کردگارا، مرا تنها مگذار.

Posted by Saeed at ۱۲:۴۹

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)